ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(س یازدهم ق)، طبیب و شاعر. در شاعرى نخست تنها و بعد حكیم و گاهى سعید تخلص مى‏كرد. وى طبیبى حاذق بود و در حكمت نظرى نیز مهارتى وافر داشت و شعر هم خوب مى‏گفت. حكیم قمى با برادرش، میرزا محمد حسین، از پزشكان ویژه شاه عباس اول به شمار مى‏آمدند و مورد قبول عام بودند. حكیم سعید پس از جلوس شاه سلیمان به سعایت بدگویان مؤاخذه شد و به حبس در قلعه‏ى الموت محكوم شد، لیكن پادشاه از وى درگذشت، از آن پس در قم سكونت اختیار كرد و به طاعت و عبادت و طلب علم پرداخت. مى‏گویند «دیوانش» متداول و قریب ده هزار بیت بود.